Λυκάνθρωποι PDF Εκτύπωση E-mail
Η Τέχνη των Σοφών - Αναδρομές
Συντάχθηκε απο τον/την Νεφέλη   

Η Ιατρική Επιστήμη και η Ψυχολογία, εξηγούν ως Λυκανθρωπία την ψυχική διατάραξη του ασθενούς που τον κάνει να πιστεύει ότι είναι κάποιο ζώο, ή/και κάποιες βαριές μορφές επιληψίας (λόγω του ότι τα κρούσματα επιληψίας αυξάνονται κατά την διάρκεια της Πανσέληνου, εξ’ ού και ο όρος «σεληνιασμός»).

Ο Αποκρυφισμός εξηγεί την Λυκανθρωπία ως Θηριομορφία, δηλαδή την ικανότητα ο άνθρωπος να μεταλλάσσεται είτε σωματικά, είτε αστρικά, είτε και τα δύο σε κάποιο ζώο. Επίσης, ο άνθρωπος αποκτά ικανότητες και δυνάμεις κάποιου ζώου χωρίς να μεταλλάσσει το φυσικό του σώμα.

Η αλήθεια βρίσκεται πάντα κάπου στην μέση, και η Λυκανθρωπία δεν αποτελεί εξαίρεση.

Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι με ψυχικές διαταραχές και άνθρωποι με οργανικές δυσλειτουργίες, αλλά και η ικανότητα της Θηριομορφίας είναι μια πανάρχαιη παράδοση και Τέχνη.
Στις περιπτώσεις της ψυχολογικής διαταραχής και της Θηριομορφίας, το κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι επιλέγονται ζώα που ο άνθρωπος είτε πιστεύει ότι είναι είτε προτιμά να μεταλλαχθεί σε αυτά, τα οποία θεωρούνται ιερά ή/και ιδιαίτερα επικίνδυνα ανάλογα με τις δοξασίες και την θρησκεία της περιοχής. Για παράδειγμα, στην Ευρώπη και την Βόρεια Ασία προτιμείται ο λύκος ή η αρκούδα, στην Αφρική η ύαινα ή το λιοντάρι, στην Ινδία, την Κίνα, την Ιαπωνία και άλλες περιοχές της Ασίας η τίγρης, και ούτω καθ’ εξής. Επίσης, ο Λυκανθρωπισμός και η Θηριoμορφία, έχει συνδυαστεί στις παγκόσμιες δοξασίες με τις Μάγισσες, τους Βρυκόλακες και τους Προστάτες-Πνεύματα.
Οι παραδόσεις και οι θρύλοι βρίθουν παγκοσμίως με ιστορίες σχετικές με Λκάνθρωπους και Θηριομορφιστές. Οι πρώτες παραδόσεις για το θέμα παρουσιάζονται στην αρχαία Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Αρκαδία όπου λατρευόταν ο Λύκος-Ζευς. Αργότερα στην Ρώμη, ο λύκος λατρεύτηκε σαν ιερό ζώο, προστάτης των καλών και τιμωρός των κακών. Επίσης, υπήρχε ο θρύλος των versipellis οι οποίοι ήταν άνθρωποι μεταμορφωμένοι σε λύκους με Μαγεία. Οι ιστορίες Λυκανθρώπων άρχισαν να γίνονται ιδιαίτερα πολυάριθμες στην Ευρώπη κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα. Οι επικηρυγμένοι, οι ληστές και οι συμμορίτες, συχνά εκμεταλλεύονταν τον φόβο του κόσμου για αυτό το θέμα, φορώντας δέρματα λύκων. Πολλοί ήταν οι ύποπτοι λυκανθρωπιστές που κάηκαν στην πυρά και πολύ σπάνιες οι περιπτώσεις που διαγνώστηκαν ως ψυχολογική διαταραχή ή οργανική δυσλειτουργία.

Συμπτώματα λυκανθρωπιστών και ικανότητες θηριομορφιστών:

Λυκάνθρωποι
– όπως προανέφερα, ο όρος «λυκανθρωπία» υπάρχει στην ιατρική και την ψυχολογία. Τα συμπτώματα που παρουσιάζει ο ασθενής, είναι βαριά μορφή ψυχολογικής διαταραχής, πιστεύει ότι είναι κάποιο ζώο και φέρεται σαν αυτό το ζώο. Σαν ιατρικός όρος, ο ασθενής παρουσιάζει έντονα συμπτώματα επιληψίας. (παραπέμπω τον αναγνώστη σε ιατρικά και ψυχολογικά κείμενα για πιο εμπεριστατωμένη συμπτωματολογία και διάγνωση).

Θηριομορφία – Διαχωρίζεται σε Φυσική (σωματική) Θηριομορφία, Αστρική Θηριομορφία και Πνευματική
~
Η Φυσική Θηριομορφία είναι μάλλον μύθος. Πιστεύεται ότι ο φυσικός θηριομορφιστής έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται άριστα σε κάποιο ζώο και να οικειοποιείται τις δυνάμεις του. Δεν μπορεί να μεταμορφώνεται συνέχεια ούτε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μπορεί όμως να διατηρεί και να χρησιμοποιεί τις δυνάμεις που χαρακτηρίζουν αυτό το ζώο μόνιμα.
~
Η Αστρική Θηριομορφία είναι η ικανότητα να ταξιδεύει αστρικά με μορφή ζώου και να μπορεί να παρουσιάζεται σε ανθρώπους κατ’ επιλογή με αυτήν τη μορφή. Οι άνθρωποι που θα το δουν, δεν θα είναι σε θέση να καταλάβουν ότι δεν βλέπουν ένα κοινό ζώο αλλά έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε αστρικό ταξίδι.
~
Η Πνευματική Θηριομορφία βασίζεται περισσότερο στην Σαμανική πίστη περί ζώων-οδηγητών και τοτέμ. Ο άνθρωπος βλέπει κάποια χαρακτηριστικά (σωματικά και χαρακτήρα) στον εαυτό του που σχετίζονται με κάποιο ζώο. (βλ. κείμενο Συμβολισμός & Αντιστοιχία των Ζώων-Οδηγητών)

Μύθοι και πραγματικότητα

Για άλλη μια φορά, οι μύθοι και οι δοξασίες των λαών, το σινεμά και η φανταστική λογοτεχνία, έχουν δημιουργήσει μια εικόνα τελείως λανθασμένη περί των Λυκανθρώπων και των Θηριομορφιστών.

Παραθέτω λοιπόν εδώ όλα όσα ανήκουν στον χώρο του μύθου και της φαντασίας μονάχα:

- Η ασημένια σφαίρα που υποτίθεται ότι είναι το μόνο που σκοτώνει τους Λυκανθρώπους και τους Θηριομορφιστές, είναι πέρα για πέρα μύθος. Στην πραγματικότητα, οι θηριομορφιστές είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι κατά την διάρκεια της μεταμόρφωσης.

- Η Πανσέληνος έχει μια δόση αλήθειας που σχετίζεται με την επιληψία αλλά και με την γνωστή πλέον πίστη ότι η νύχτα της Πανσέληνου είναι η πλέον ιδανική για οποιαδήποτε Μαγική εργασία. Σίγουρα όμως δεν είναι η μόνη νύχτα που μπορεί ο ιατρικά πάσχων να πάθει κρίση επιληψίας, ούτε η μόνη που μπορεί ο θηριομορφιστής να μεταμορφωθεί. Επίσης, ο μύθος αυτός σχετίζεται και με την συνήθεια των λύκων να ουρλιάζουν την νύχτα της Πανσέληνου.

- Ο μύθος που θέλει τους θηριομορφιστές να αποκτούν υπερφυσικές διαστάσεις και δυνάμεις όταν είναι μεταμορφωμένοι απέχει πολύ από την αλήθεια. Όταν μεταμορφώνονται, δεν είναι δυνατόν να διαχωριστούν από το κανονικό ζώο, ούτε έχουν κάτι πάνω τους το ανθρώπινο. Το μόνο που «παίρνουν μαζί τους» από το φυσικό ανθρώπινο σώμα τους είναι κάποια χρωματικά χαρακτηριστικά ή σωματική διάπλαση, για παράδειγμα, ο μελαχρινός και χοντρός άνθρωπος δεν αποκλείεται να μεταμορφωθεί σε μαύρη και χοντρή γάτα. Αλλά εκεί σταματά η συσχέτιση.

- Η ιστορία ότι οι λυκάνθρωποι και οι θηριομορφιστές έχουν ακόρεστη ανάγκη από ανθρώπινη σάρκα, είναι πέρα για πέρα μύθος! Οι άνθρωποι με ψυχολογική διαταραχή δεν αποκλείεται να είναι επιθετικοί, αλλά όχι σε σημείο που να θέλουν να σκοτώσουν ή ακόμα χειρότερα να φάνε ανθρώπους! Οι θηριομορφιστές από την άλλη πλευρά, συνήθως μεταμορφώνονται για λόγους καθαρά άμυνας ή για λόγους «κατασκοπείας».

- Δεν λατρεύουν τον Σατανά ούτε υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πίστη που έχουν. Η λυκανθρωπία και η θηριομορφία δεν περιορίζεται σε θρησκευτικά όρια.

- Ούτε η λυκανθρωπία ούτε η θηριομορφία μεταδίδονται με το δάγκωμα ή με οποιαδήποτε άλλη επαφή. Η μορφή των παθολογικών και ψυχολογικών ασθενειών λυκανθρωπίας δεν είναι κολλητική και η ικανότητα της θηριομορφίας είναι καθαρά επίκτητη μετά από εξάσκηση και μπορεί να μεταδοθεί μονάχα με διδασκαλία.

Μοιράσου αυτό το άρθρο!