Νεκρονομικόν, Lovecraft και μύθοι PDF Εκτύπωση E-mail
Η Τέχνη των Σοφών - Αναδρομές
Συντάχθηκε απο τον/την Johnny   

«Σχετικά με το νεκρονομικόν, πρέπει να ομολογήσω πως αυτό το τερατώδες και αH.P. Lovecraftπεχθές έργο δεν είναι παρά τμήμα της δικής μου φαντασίας! Η δημιουργία φρικτών βιβλίων είναι μια από τις αγαπημένες διασκεδάσεις των αφοσιωμένων στο παράξενο... Αποτελεί ιδιαίτερη ψυχαγωγία για διάφορους συγγραφείς, να χρησιμοποιούν τους κατασκευασμένους από άλλους, δαίμονες και φανταστικά βιβλία μέσα στις δικές τους ιστορίες. Έτσι, και ο Clark Aston Smith μιλά συχνά για το νεκρονομικόν ενώ εγώ αναφέρομαι στο δικό του Βιβλίο του Eibon… και ούτω καθεξής. Αυτή η συνεργασία των υλικών τείνει να οικοδομήσει ένα ψευδο-πειστικό υπόστρωμα σκοτεινής μυθολογίας, θρύλων και βιβλιογραφίας, αν και κανείς από εμάς φυσικά δεν έχει την παραμικρή ευχή να αποπλανήσει πραγματικά τους αναγνώστες.»
Απόσπασμα επιστολής του H. P. Lovecraft στην M. Sylverster: 13/01/1934

Ο H.P.Lovecraft (20/08/1890 - 15/03/1937) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ιστοριών τρόμου, στον αιώνα που μας πέρασε. Επηρέασε -και επηρεάζει ακόμα- ένα τεράστιο κύμα ανθρώπων που αποτελούν την «Λαβκραφτική Σχολή» και στόχος τους ήταν και είναι... ο τρόμος, το όνειρο, η φαντασία...
Ο Lovecraft υπήρξε επίσης, ένας από τους μεγαλύτερους επιστολογράφους όλων των εποχών (120.000 επιστολές, εκ των οποίων σώζονται μόλις οι 2.000 περίπου), τόσο που οι επιστολές του ως έργο θεωρούνται σημαντικότερες από το συγγραφικό του έργο. Εκτενέστερες πληροφορίες για τον χαρισματικό αυτόν άνθρωπο μπορεί κανείς να βρει στο βιβλίο του Παντελή Γιαννουλάκη «Ταξίδι στη μοναξιά του χρόνου».
Ο Lovecraft ήταν δημιουργός και ηγούταν, κατά κάποιο τρόπο, ενός τεράστιου κύκλου από συγγραφείς (βλ. Kleicomolo, Gallomo, kalem club κ.τ.λ.) που μέσα από ανταλλαγές επιστολών επεδίωκαν τη δημιουργία μύθων (η μυθολογία kthulu είναι ίσως από τα σημαντικότερα επιτεύγματά τους) και θρύλων, καθώς και την ανταλλαγή προβληματισμών, απόψεων, ονείρων και πολλών άλλων πραγμάτων που προφανώς δε θα μάθουμε ποτέ. Αν παρακολουθήσει κανείς αυτήν την αλληλογραφική δραστηριότητα καθώς και το βάθος της διάνοιας και της μόρφωσης αυτού του κύκλου, θα καταλάβει ότι τους άρεσε ιδιαίτερα να εφευρίσκουν συνεχώς παράξενα παιχνίδια. Παιχνίδια της φαντασίας, ονειρικούς κόσμους, απερίγραπτες μορφές, ακατονόμαστες φαντασιώσεις, άγνωστες διαστάσεις σε έναν αλλιώτικο χωροχρόνο. Τέτοια στοιχεία ενδεικτικά αναφέρονται στο βιβλίο «Κθούλου»:

«Άλλες διαστάσεις - άλλοι πλανήτες - παράλληλοι κόσμοι - χωροχρονικά μυστήρια - απερίγραπτοι και ακατονόμαστοι εξωγήινοι - εξωδιαστατικά όντα - οι τόποι «πέρα από τα άστρα» - ο Αντίκοσμος - ολόκληρη η ιστορία του Δυτικού Αποκρυφισμού - εναλλακτικές κοσμοθεωρίες και μια Μυστική Ιστορία του Κόσμου - οι πλανήτες Άρης, Αφροδίτη και (κυρίως) ο Πλούτωνας (ο «Γιουγκώθ) - ο γαλαξίας της Ανδρομέδας - οι Πλειάδες (και οι «Υάδες») - ο Μπετελγκέζ - ο αστερισμός του Δράκοντα και του Βοώτη, ο Αρκτούρος και ο Ρίγκελ - Δρακονιανοί, Ερπετόμορφοι, Γκρίζοι, Δέρος, κλπ. - η Κούφια Γη, με όλα τα μυστήριά της - οι εναλλακτικές Προιστορίες - αρχαίες απόκρυφες παραδόσεις - παράξενες μυθολογίες διαφόρων λαών - τα νησιά του Ειρηνικού - οι έρημοι - ο βυθός της θάλασσας - Ατλαντίδα και Λεμουρία - Ιμαλάια, όρος Βέρμοντ, όρος Σάστα, Άνδεις, κ.α. - μυστικές βιβλιοθήκες - απαγορευμένα μαγικά βιβλία (Necronomicon, De Vermis Mysteriis, Unausorechlichen Kulten, Πνακωτικά Χειρόγραφα, το βιβλίο των Τζυάν, οι πινακίδες του Ναακάλ, κ.α.) - το Χειρόγραφο Βούνιτς - Κβαντική Φυσική - παράξενα επιστημονικά πειράματα - μεταλλάξεις και τερατογενέσεις - χαμένοι εξερευνητές (Συνταγματάρχης Π.Χ. Φώσετ, Ρ. Αμούνδσεν, Τ. Γουώτερτόουν, κ.α.) - Μάγοι και Αποκρυφιστές (Τζον Ντη, Άλισταιρ Κρόουλυ, Ρότζερ Μπέηκον, κ.α.) - Ανόργανα Όντα και εξωκοσμικοί δαίμονες (Κάρλος Καστανέντα, Κένεθ Γκραντ, κ.α.) - Η Έρπουσα Σκιά (βλ. Γιώργος Μπαλάνος) - Σουμεριακή, Ασσυριακή, Βαβυλωνιακή, Αιγυπτιακή, Ινδουιστική, Αμπορίτζιναλ, Εσκιμώικη, Ινδιάνικη, Ινδονησιακή, Αραβική και Ελληνική Μυθολογία - συγκεκριμένα έργα συγγραφέων του φανταστικού (Μπλάκγουντ, Μάχεν, Τσέημπερς κ.α.) - οι Ιλλουμινάτοι, το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής, το Ο.Τ.Ο., το Cult of the Serpent, το Temple of Seth κ.α. [....] και τόσα άλλα πάρα πολλά... Το μεγαλύτερο ψηφιδωτό μυστηρίων που εμφανίστηκε ποτέ στη λογοτεχνία, το οποίο χρειάζεται βιβλιοθήκες ολόκληρες για να περιγραφτεί στην ολότητά του...»

Όπως γίνεται κατανοητό, τους άρεσε να παίζουν και να πειραματίζονται με τα πάντα - γνωστά και άγνωστα. Η δημιουργικότητα, η φαντασία και η ευφυία τους οδήγησαν αρκετό κόσμο να ψάχνεται επί χρόνια για το αν όντως είναι πραγματικά κάποια απαγορευμένα βιβλία, όπως π.χ. το Νεκρονομικόν. Δεν έχουν καταλήξει πουθενά ή τουλάχιστον δε θέτουν τα συμπεράσματά τους επί τάπητος.
Από τη μεριά μου θα προσπαθήσω να εκθέσω τα δικά μου συμπεράσματα, τα οποία ενδεχομένως να μπορούν να αμφισβητηθούν - μια έρευνα άλλωστε γι’ αυτό τον αχανή κόσμο του μυστηρίου δε μπορεί ποτέ να είναι άρτια και πλήρης...

«...Προσπάθησα να βρω κάποιο δρόμο μέσα στο σκοτάδι μου. Αθόρυβα, άρχισα να αλληλογραφώ με μοναχικούς στοχαστές κι ονειροπόλους απ’ όλη τη χώρα. Υπήρχε ένας ερημίτης στους λόφους της Δύσης, ένας σοφός στης ερημιές του Βορρά, ένας μυστικιστής ονειροπόλος κάπου στο Νιού Ήνγκλαντ, απομονωμένος στο Ροντ Άιλαντ [Εκεί ζούσε ο Lovecraft]. Ήταν απ’ αυτόν τον τελευταίο που πληροφορήθηκα για την ύπαρξη αρχαίων βιβλίων που έκρυβαν παράξενες γνώσεις. Ο άνθρωπος αυτός μου ανέφερε επιφυλακτικά για το θρυλικό Νεκρονομικόν και μου έκανε μια δειλή νύξη για το βιβλίο του Έιμπον, που οι φήμες λένε ότι ξεπερνούσε το προηγούμενο σε ανείπωτα βλάσφημη τρέλα. Είχε και ο ίδιος μελετήσει αυτές τις «Βίβλους» του αρχέγονου τρόμου, αλλά ήθελε πάση θυσία να με αποθαρρύνει από το να εμβαθύνω περισσότερο σ’ αυτόν το χώρο....»

Εδώ γίνεται μια από τις πρώτες αναφορές στο περίφημο Νεκρονομικόν.
Αναφέρθηκε πρώτη φορά και αόριστα στο «The Nameless city», ενώ γίνεται μεγαλύτερη αναφορά στο «The Hound» (Το κυνηγόσκυλο, όπως έχει αποδοθεί στα Ελληνικά...).
Συγκεκριμένα, στο κυνηγόσκυλο αναφέρει:
«Αν και το φυλαχτό ήταν κάτι τελείως ξένο για όλη την τέχνη και τη λογοτεχνία που οι λογικοί και ισορροπημένοι αναγνώστες γνωρίζουν, εμείς το αναγνωρίσαμε σαν ένα από τα αντικείμενα που υπαινίσσονται μέσα στο απαγορευμένο Νεκρονομικόν, του παράφρονα Άραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ: ήταν εκείνο το τρομακτικό ψυχικό σύμβολο της νεκροφαγικής λατρείας του απρόσιτου οροπεδίου του Λενγκ στην κεντρική Ασία...»

Αξίζει, γενικά, να σημειωθεί ότι στον Χαουαρντ άρεσε πολύ να υιοθετεί ξένες προσωπικότητες, με την έννοια του ότι συχνά στις επιστολές του ή στα διηγήματά του άλλαζε το όνομά του, είτε με αναγραμματισμό, είτε υιοθετώντας κάποιο άλλο όνομα φανταστικό (που γι’ αυτόν όμως κάτι σήμαινε). Μην ξεχνάμε ότι του άρεσε πολύ να «παίζει» με τις λέξεις, τα ονόματα και γενικότερα με το μυστήριο.
Ο Χάουαρντ Φίλλιπς Lovecraft ήξερε ήδη ανάγνωση στα δυο του χρόνια, έγραφε ποιήματα και μικρές ιστορίες τρόμου στα επτά του, ήξερε αρκετά καλά λατινικά και ελληνικά στα οκτώ του! Ήταν γεννημένος λογοτέχνης...
Ξέρουμε από τον ίδιο το Λαβκραφτ ότι το Νεκρονομικόν γράφτηκε από έναν παράφρονα Άραβα, τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ από τη Σάνα της Υεμένης. Πόσο, όμως, πιθανό είναι να είχε διαβάσει ο Χάουαρντ το Νεκρονομικόν σε ηλικία πέντε χρονών;

«Σαν μωρό, η Σούζυ [η μητέρα του Λαβκραφτ] του διάβαζε τα συνηθισμένα παραμύθια που οι μαμάδες διαβάζουν στα παιδιά. Σύντομα όμως, ο ίδιος διάβαζε ακατάπαυστα. Το πρώτο βιβλίο που διάβασε μόνος του ήταν τα Παραμύθια των Αδερφών Γκριμ (Grim ’s Tales). Στα πέντε του χρόνια έπεσε στα χέρια του μια παιδική έκδοση του Χίλιες και Μια Νύχτες (The Arabian Nights). Αμέσως ερωτεύτηκε τη φαντασμαγορία και τις δόξες του μεσαιωνικού Ισλάμ, και περνούσε ώρες ατέλειωτες παίζοντας τον Άραβα. Ανάγκασε τη μητέρα του να του φτιάξει μια Αραβική γωνία στο δωμάτιό του (με τέντα, αραβουργήματα και μαξιλάρια, αρωματικά δοχεία και γραφικές αραβικές εικόνες), άρχισε να συλλέγει ανατολίτικα αντικείμενα και ανακήρυξε τον εαυτό του μουσουλμάνο. Στα παιχνίδια του αυτά αποκαλούσε τον εαυτό του Αμπντούλ Αλχαζρέντ...» (Παντελής Γιαννουλάκης, Ταξίδι στη μοναξιά του χρόνου - βιογραφία στον H.P.Lovecraft)

Αργότερα ο ίδιος, διαβάζοντας την Οδύσσεια(!) ενέργησε αντίστοιχα και για τον ελληνικό πολιτισμό και τη μυθολογία του, παίρνοντας κάποια αρχαία αγαλματίδια και δημιουργώντας μια αντίστοιχη «αρχαία ελληνική γωνία» στο σπίτι του.

«Δεν είχα την ευκαιρία να παράγω καινούριο υλικό αυτό το φθινόπωρο, αλλά έχω ταξινομήσει σημειώσεις και συνόψεις για την προετοιμασία κάποιων τρομακτικών ιστοριών. Συγκεκριμένα έχω αντλήσει κάποια δεδομένα για το πασίγνωστο και ακατονόμαστο Νεκρονομικόν», γράφει ο Χάουαρντ σε ένα γράμμα προς τον Κλαρκ Άστον Σμιθ (έναν από τους αλληλογράφους του), στις 27 Νοεμβρίου 1927. Αυτή η αρχική παράγραφος του γράμματος αποτελεί άλλη μια αρχική εκδοχή - μια πρώτη αναφορά στο θρυλικό Νεκρονομικόν...

Πριν παραθέσω το δοκίμιο του Χ.Φ.Lovecraft για την ιστορία του Νεκρονομικόν, όπως μας την κάνουν γνωστή μέσα από τις σελίδες του Κθούλου ο Παντελής Γιαννουλάκης και ο Λουκάς Καβακόπουλος (δυστυχώς ή ευτυχώς, από τον «θαυμαστό» Νέο Κόσμο των σύγχρονων Ελλήνων, μόνο αυτοί οι δύο και ο Γιώργος Μπαλάνος -απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω τουλάχιστον- έχουν ασχοληθεί με το έργο του Lovecraft), αξίζει να σημειώσω ότι ο αρχικός τίτλος του Νεκρονομικόν είναι Al Azif. Azif είναι η λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Άραβες για να περιγράψουν το νυχτερινό ήχο των εντόμων, που, για τους ίδιους υποτίθεται πως είναι το ουρλιαχτό των δαιμόνων...

....«Συντέθηκε από τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ, έναν τρελό ποιητή από τη Σανα της Υεμένης, που λέγεται ότι μεγαλούργησε κατά την περίοδο των Ομμιάδων Χαλιφών, γύρω στο 700 μ.Χ. Επισκεύτηκε τα ερείπια της Βαβυλώνας και της μυστικής υπόγειας Μεμφιδος και έζησε δέκα χρόνια μόνος στη μεγάλη νότια έρημο της Αραβίας -τη Ρόμπα Ελ Χαλίγιεχ ή «κενό διάστημα» των αρχαίων - και τη Ντάχνα ή «Βαθυκόκκινη» έρημο των μοντέρνων Αράβων, που θεωρείται ότι κατοικείται από προστατευτικά στοιχειακά και τέρατα του θανάτου. Γι’ αυτήν την έρημο έχουν ειπωθεί πολλά περίεργα και απίστευτα θαύματα από εκείνους που καυχούνται πως την έχουν διασχίσει.
Στο τέλος της ζωής του, ο Αλχαζρέντ κατοικούσε στη Δαμασκό, όπου γράφτηκε το Νεκρονομικόν. Πολλά φοβερά αντικρουόμενα πράγματα ακούστηκαν για το θάνατο ή την εξαφάνισή του (το 738 μ.Χ.). Από τον Ιμπν Χαλικάν (βιογράφο του 12ου αιώνα) για παράδειγμα, αναφέρεται ότι αρπάχτηκε μέρα-μεσημέρι από ένα αόρατο τέρας που τον καταβρόχθισε με φρικαλέο τρόπο μπροστά σ’ ένα μεγάλο αριθμό παγωμένων από το φόβο μαρτύρων.
Πολλά λέγονται για την τρέλα του. Ισχυριζόταν ότι είχε βρεθεί στο παραμυθένιο Ιρέμ ή Πόλη των Κιόνων και ότι είχε βρεί κάτω από τα ερείπια μιας συγκεκριμένης ανώνυμης πόλης τα συγκλονιστικά χρονικά και τα μυστικά μιας φυλής παλαιότερης από την ανθρωπότητα. Δεν ήταν παρά ένας συνηθισμένος μουσουλμάνος που λάτρευε τις άγνωστες οντότητες που αποκαλούσε Γιογκ-Σοθώθ και Κθούλου [αυτό πρέπει να είναι ένα ειρωνικό σχόλιο, Λ.Κ.]
Το 950 μ.Χ. το Αλ Αζίφ, που είχε επιτύχει να γίνει γνωστό, αν και κυκλοφορούσε μόνο κρυφά μεταξύ των φιλοσόφων της εποχής, μεταφράστηκε στα Ελληνικά από τον Θεόδωρο Φιλέτα εκ Κωνσταντινουπόλεως με τον τίτλο Νεκρονομικόν. Για έναν ολόκληρο αιώνα υποκινούσε αποκρουστικούς πειραματισμούς, μέχρι που αποσύρθηκε και κάηκε από τον πατριάρχη Μιχαήλ. Μετά απ’αυτό παρουσιάζεται μόνο φευγαλέα, αλλά ο Ολάους Βόρμιους έκανε αργότερα στη Μεσαιωνική Εποχή (1228), τη λατινική μετάφραση και το λατινικό κείμενο τυπώθηκε δύο φορές, μία σε γραφή black-letter (προφανώς στα Γερμανικά) και μια φορά τον 15ο αιώνα (πιθανότατα στα Ισπανικά). Και οι δύο εκδόσεις είναι χωρίς αναγνωριστικά σημάδια και τοποθετούνται χρονικά και τοπικά μόνο από τα εσωτερικά τυπογραφικά τους στοιχεία. Η εργασία (και στις δυο γλώσσες) απαγορεύτηκε από τον Πάπα Γρηγόριο τον 4ο το 1232, αμέσως μετά τη λατινική μετάφραση, που προκάλεσε σάλο. Το αραβικό πρωτότυπο είχε χαθεί πολύ νωρίς, την εποχή του Βόρμιους, όπως ενδείκνυται στην προκαταρκτική του σημείωση, και δεν αναφέρθηκε εμφάνιση του ελληνικού αντιτύπου (το οποίο είχε τυπωθεί στην Ιταλία το 1500 και το 1550) από την εποχή της πυρκαγιάς μιας συγκεκριμένης προσωπικής βιβλιοθήκης του Salem το 1692.
Μια μετάφραση που έγινε από το δρ. Ντη δεν τυπώθηκε ποτέ και σώθηκαν από το αρχικό χειρόγραφο μόνο αποσπάσματά του. Από τα λατινικά κείμενα που υπάρχουν ακόμη, είναι γνωστό πως ένα αντίγραφο του 15ου αιώνα, βρίσκεται κλειδωμένο στο Βρετανικό Μουσείο και ένα άλλο (του 17ου αιώνα), στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού. Μια έκδοση του 17ου αιώνα είναι στη Βιβλιοθήκη Γουάιντενερ του Χάρβαρντ και στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μισκατόνικ στο Άρκαμ. Επίσης ένα αντίτυπο βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες. Πιθανόν να υπάρχουν πολυάριθμα κρυμμένα αντίτυπα και φημολογείται πως ένα απ’ αυτά (του 15ου αιώνα) αποτελεί μέρος της συλλογής ενός διάσημου Αμερικανού εκατομμυριούχου.
Μια πιο αβέβαιη φήμη αποδίδει τη διάσωση ενός ελληνικού κειμένου του 16ου αιώνα στην οικογένεια Πίκμαν του Σάλεμ. Αλλά παρότι διασώθηκε, χάθηκε τελικά μαζί με τον καλλιτέχνη Ρ.Ο. Πίκμαν, ο οποίος εξαφανίστηκε στις αρχές του 1926. Το Βιβλίο αποσύρθηκε αστραπιαία από τις αρχές των περισσοτέρων χωρών και από όλους τους κλάδους των οργανωμένων Εκκλησιών. Η ανάγνωσή του έχει τρομερές συνέπειες. Λέγεται, ότι από φήμες γι’ αυτό το βιβλίο (το οποίο γνώριζαν σχετικά λίγοι από το ευρύ κοινό), εμπνεύστηκε ο R.W. Chambers την ιδέα για τη νουβέλα του Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα (The King In Yellow).»....
Άλλες πιθανές εκδοχές ή τοποθεσίες του Νεκρονομικόν, σύμφωνα με τα όσα έχει αναφέρει ο Lovecraft κατά καιρούς είναι: ένα αραβικό αντίγραφο σε μια «αποκηρυγμένη» περιοχή της Κίνας, ένα αντίγραφο σε γοτθικούς χαρακτήρες στη βιβλιοθήκη του Βατικανού και ένα αντίγραφο σε προσωπική συλλογή στο Κάιρο.

Ποικίλα είναι τα συμπεράσματα που απορρέουν από αυτήν τη νύξη του Lovecraft για το θρυλικό αυτό βιβλίο, ενώ γίνεται λόγος και για το έργο του Chambers το οποίο θεωρούνταν κι αυτό απαγορευμένο για κάποιο διάστημα. Μελετώντας πάντως το παραπάνω κείμενο μπορούμε να σχολιάσουμε κάποια σημεία του, πάντα με την βοήθεια των ανθρώπων που το έψαξαν, το βρήκαν και το εξέδωσαν:
~ «Ένας τρελός ποιητής από τη Σάνα, στην Υεμένη»: Σάνα ήταν όντως η πρωτεύουσα της Υεμένης.
~ «Λέγεται από τον Ιμπν Χαλικάν (βιογραφία του 12ου αιώνα)»: Το βιογραφικό Λεξικό του Χαλικάν υπάρχει πραγματικά, αν και δεν αναφέρει τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ.
~ «Ισχυριζόταν ότι έχει δει την παραμυθένια Ιρέμ ή Πόλη των Κιόνων»: η Ιρέμ ή Ίραμ είναι μια πόλη που αναφέρεται στο Κοράνι και στις αραβικές Χίλιες και Μια Νύχτες. Η πραγματική τοποθεσία της πόλης ανακαλύφθηκε λίγα χρόνια πριν.
~ «Μια μετάφραση που έγινε από τον Τζον Ντη δεν τυπώθηκε ποτέ..»: ο Τζον Ντη ήταν ένας λόγιος και μάγος που έζησε για ένα χρονικό διάστημα στην αυλή της Ελισάβετ Α΄. Το μεγαλύτερο μέρος της μαγικής του έρευνας ήταν αφιερωμένο στους αγγέλους. Θα ξαφνιαζόταν πολύ αν μάθαινε ότι ένα από τα σκοτεινότερα μαγικά βιβλία σε όλη τη βιβλιογραφία, είχε αποδοθεί σ’ αυτόν, αν και οι σκοτεινές αναφορές στο Κορονζόν το «Φύλακα της Πύλης» και σε ορισμένες, σχεδόν δαιμονικές, αγγελικές οντότητες μοιάζουν να συμπληρώνονται από τη Μυθολογία Κθούλου.
~ «Το Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες»: είναι μια ασυνήθιστη επιλογή εκ μέρους του Lovecraft. Γίνεται πιο περίεργη, αν σκεφτούμε πως διευθυντής του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες μεταγενέστερα είναι ο Χ.Λ. Μπόρχες, ο οποίος φαίνεται να ασχολείται με τα ίδια φιλοσοφικά προβλήματα που ο Lovecraft διατύπωσε και μοιάζει πραγματικά με ήρωα των διηγημάτων του. Ίσως αυτό σημαίνει πως στα ράφια της βιβλιοθήκης αυτής, κρύβονται ορισμένα «ιδιαίτερα» βιβλία.
~ «Λέγεται ότι από φήμες γι’ αυτό το βιβλίο (το οποίο ήταν γνωστό σε σχετικά λίγους από το ευρύ κοινό) εμπνεύστηκε ο R.W. Chambers τη νουβέλα του Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα»: Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα του Robert Chambers αναγνωρίζεται σαν κλασσικό αριστούργημα της λογοτεχνίας τρόμου, κυρίως εξαιτίας της αναφοράς του από τον Lovecraft. Μερικοί το αναποδογύρισαν και ισχυρίστηκαν ότι το Νεκρονομικόν ήταν εμπνευσμένο από το Βασιλιά στα Κίτρινα, αλλά ο Χ.Φ. Lovecraft διάβασε Chambers μόνο το 1926, πολύ μετά αφ’ ότου είχε “επινοήσει” το Νεκρονομικόν.

Άλλα βιβλία που, σύμφωνα με τις ιστορίες Χάουαρντ, έχουν αναγορευτεί σε απαγορευμένα είναι: το δαιμονικό βιβλίο του Έιμπον, το σκοτεινό Cultes De Ghouls, De Vermis Mysteriis (με την περίφημη επίκληση στο κεφάλαιο περί υπηρετικών δαιμόνων (familiars): ‘Tibi Magnum Innominandum, signa stellarum nigrarum et bufaniformis Saboquae sigillum…’, τα πνακωτικά χειρόγραφα, το Πρινν, το Φον Γιουνζτ, το βιβλίο του Τζυάν κ.α.

Το πλέον γνωστό απόσπασμα που «σώζεται» από το Νεκρονομικόν, είναι το περίφημο:
“ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟ αυτό που αιώνια μπορεί να ακινητεί, και με το πέρασμα παράξενων αιώνων ακόμη κι ο θάνατος μπορεί να πεθάνει...»
Αδιαμφισβήτητα, η γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας στον κύκλο του Lovecraft είναι αρκετά λεπτή και ο εκάστοτε «αναζητητής του Μυστηρίου» θα πρέπει να ψάξει πολύ προκειμένου να διασταυρώσει οποιαδήποτε πληροφορία δίνεται σαν στοιχείο ύπαρξης για κάθε... ισχυρισμό του Lovecraft.
Φυσικά, θα ήταν λάθος να κοιτάξουμε ορθολογιστικά, σε στενά πλαίσια και με κριτική στάση τα έργα και τα όνειρα του Λαβκραφτικού κύκλου (παρόλο που ορισμένες φορές κι ο ίδιος ο Lovecraft υιοθετεί τέτοια στάση), καθώς έτσι θα χανόταν ολόκληρη η μαγεία του μυστηρίου, του παραδόξου και του ανατρεπτικού στοιχείου του παραφυσικού και μεταφυσικού.

Αυτό το άρθρο, όσο και να συμπληρωθεί με άλλα αποσπάσματα και σχολιασμούς, δε πρόκειται να θεωρηθεί ποτέ αυτοτελές. Ποιός είπε όμως πως μπορεί κανείς να εξαντλήσει κάποιο θέμα που πραγματεύεται όνειρα και γενικότερα όλη τη γκάμα θεματολογίας της Λαβκραφτικής σχολής; Αυτό είναι αδύνατον. Η Μυθολογία Κθούλου, για παράδειγμα, ακόμη επεκτείνεται και απλώνεται σε ευρύτερους λογοτεχνικούς κύκλους, παρόλο που έχουν περάσει τόσα χρόνια από την «ανακάλυψή» της. Εν τέλει, αποτελεί κοινό μυστικό ότι ο κόσμος του Lovecraft δεν έχει εξερευνηθεί ούτε στο ελάχιστο, ακόμη κι αν όσα έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής γι’ αυτόν, συμπεριλαμβανομένων και των σχολιασμών και των ερευνών, μπορούν να γεμίσουν χιλιάδες βιβλιοθήκες.

Καλώς ήρθατε στον αχανή κόσμο του Howard Phillips Lovecraft ...

Μοιράσου αυτό το άρθρο!